கோவைப்பழம்

சாலைப்புதூர் பள்ளியில் எங்களுக்கு கிடைத்த தின்பண்டங்கள் குறித்துக் கடந்த பதிவில் சொல்லியிருந்தேன் அல்லவா! இந்தப் பதிவில் முழுக்க முழுக்கப் பட்டிக்காடான காளாஞ்சிபட்டியில் எனக்கு வேறுவிதமான இயற்கைத் தின்பண்டங்கள் கிடைத்தன. அங்கு உள்ள ஊராட்சி ஒன்றியத் துவக்கப்பள்ளியில் கொஞ்சநாட்கள்தான் படித்தேன். 3ம் வகுப்பு மட்டும்.

அப்போது விதம் விதமான பொருட்கள் எங்களுக்கு தின்னக் கிடைத்தன. அதில் குறிப்பிட வேண்டியது புளியம்பிஞ்சு. பூ பூத்த புளியமரம் ஒரு விதமான மணத்தை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும். அந்தப் பூக்களையும் அப்படியே சாப்பிடலாம். லேசான புளிப்புச்சுவையும் துவர்ப்புச் சுவையும் அடங்கியது புளியம்பூ. சிலருக்குத்தான் அந்தச் சுவை பிடிக்கும்.


ஆனால் அனைவரையும் கவர்வது புளியம்பிஞ்சுதான். சுண்டுவிரலில் கால்பகுதிக்கும் குறைவான மெலிய பிஞ்சுகள் லேசாக உடைத்தாலே உடைந்துவிடும். அவை அட்டகாசமான சுவையுடன் இருக்கும். நறுக் நறுக்கென்று சாப்பிடுவதும் நல்ல அனுபவம்தான். அவற்றைச் சிறிது உப்பு, மிளகாய்ப்பொடியுடன் தொட்டுக்கொண்டு தின்போம். சட்னியின் சுவையோடு இருக்கும். விழுது விழுதாக சட்னி செய்து சாப்பிடுபவர்களும் உண்டு. அவர்கள் திடீரென்று உப்புக்கும் மிளகாய்க்கும் எங்கே செல்வது? அதனால்தான் மதிய உணவு சமைக்கும் அக்கா அல்லது பாட்டியை தாஜா செய்து அவற்றைப் பெற்றுக்கொள்வோம்.

இது தவிர சாதாரண முறுக்குக் கள்ளி மரத்தில் பிரண்டைச் செடிகள் படர்ந்து கிடக்கும். பிரண்டையின் பழம் சுவையாக இருக்கும். சப்பாத்திக்கள்ளி மரத்தில் ஒரு அற்புதமான பழம் இருக்கும். எங்காவது கிராமப்புறங்களில் பேருந்தில் செல்லும்போது வேலிகளில் நீங்கள் பார்த்திருக்கக்கூடும்.

மெலிதான, மிகவும் கூர்மையான முட்கள் அச்செடியில் நிரம்பியிருக்கும். செடிகளும் குட்டையாகத்தான் இருக்கும். கள்ளியின் பக்கவாட்டில் கள்ளிப்பழம் இருக்கும். பார்ப்பதற்கு மலரத் தயாராக இருக்கும் ஒரு ரோஜா மொட்டு போலத் தோற்றமளிக்கும். அதன்மேலும் சிறிய முட்கள் இருக்கும். கையில் குத்திவிட்டால் பிடுங்குவது கடினம். எளிதில் உடைந்துவிடும் என்பதுதான் காரணம்.

கையில் பாய்ந்த முள்ளைப் பிடுங்குவதற்கும் ஒரு தொழில்நுட்பம் இருக்கிறது. ஒரு வழியாக அதனைப் பிடுங்கிவிட்டீர்கள். அடுத்து பழத்தில் உள்ள முட்களை ஒரு பாறாங்கல்லில் வைத்து உரசிவிட வேண்டும். உதிர்ந்துவிடும். அப்புறம் ஊதுங்கள். சுத்தமாகி விட்டதல்லவா?
அதன்பிறகு பழத்தைப் பிய்த்து விடுங்கள். சிவப்பு வண்ணத்தில் சாறு ஒழுகும். உடனடியாக அதனைச்சுவைத்துவிடவேண்டும். நாக்கும் உதடுகளும் லிப்ஸ்டிக் போட்டதுபோல சிவந்துவிடும். பழமும் சுவையாக இருக்கும். பழத்தின் நடுவில் ஒரு முள் உருண்டை வடிவில் இருக்கும். அதனைத் தூக்கி எறிந்துவிடுங்கள். அவ்வளவுதான்.
எங்கள் உதடுகளைச் சிவப்பாக்க கள்ளிப்பழத்தைத்தான் பயன்படுத்துவது வழக்கம்.

கள்ளிப்பழம் போலவே இயற்கை கொடுத்த இன்னொரு வரம் கோவைக்காய். கடைகளில் கிடைக்கும் சமையல் கோவைக்காய் அல்ல இது. வேலியில் படரும் கசப்பான கோவைக்காய். கோவைக் கொடி (தழை) ஆடுகளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான உணவு. கோவைப்பழம் பழுத்த பிறகு லேசாக வெடிக்கும். அப்போது அதிலிருந்து தேன் ஒழுகும். ஒரு கொடியைக் கண்டுபிடித்தால் 5 அல்லது 6 பழங்களாவது கிடைக்கும். அற்புதமான சுவை கோவைப் பழத்திற்கு. கோவைக்காயை வற்றல் (வத்தல் என்பது கொச்சைத்தமிழ். வெயிலில் வாட வைத்து, வற்ற விட்டு சமைப்பதால் வற்றல் என்று ஆயிற்று) சுவையானது. மருத்துவக் குணம் படைத்தது. நீரிழிவு நோயாளிகளுக்கு நல்ல மருந்து என்று சொல்வார்கள்.

அடுத்த பதிவில் மேலும் சில இயற்கைத் தின்பண்டங்களைப் பற்றிப் பார்க்கலாம்.

சுத்தற முட்டாய், ,பால் ஐஸ்......

கிராமங்களில் உள்ள சிறுவர்களுக்கு பாக்கெட் மணி எனப்படும் கைச்செலவுப் பணம் கிடைப்பது நிரம்பவும் (ரொம்பவே) அரிது. ஒரு 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்ன நிலை இருந்திருக்கும் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்! நான் சாலைப்புதூர் மற்றும் காளாஞ்சிபட்டி ஆகிய இரண்டு இடங்களில் உள்ள ஊராட்சி ஒன்றியத் துவக்கப் பள்ளிகளில் படித்தேன் என்று கூறியிருந்தேன் அல்லவா? இந்த இரண்டு ஊர்களுமே 4 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்திருப்பவைதான். ஆனர்ல் இரண்டுக்கும் தலைகீழ் வித்தியாசங்கள் உண்டு. சாலைப்புதூர் திண்டுக்கல்&பழநி நெடுஞ்சாலையில் அமைந்திருக்கிறது. இதனால் நாகரீகத்தின் சில துளிகள் அங்கும் இங்குமாக சிதறிக் கிடக்கும். அங்கு நான் 3ம் வகுப்புவரை படித்தேன்.
வகுப்பு என்று அழுத்தம் திருத்தமாக நாங்கள் சொன்னதில்லை. 'ஒண்ணாப்பு, ரெண்டாப்பு, மூணாப்பு, நாலாப்பு, அஞ்சாப்பு'&தான். லும். நூநான் பால்வாடியிலிருந்து (பாலர் பள்ளி அல்லது பாலகர் பள்ளி என்பதுதான் தமிழில் சரியான சொற்கள்.) ஒண்ணாப்பு போவதற்கு கஷ்டமே படவில்லை. காரணம், இரண்டும் ஒரே கட்டிடத்தில் இருந்ததுதான். மட்டுமல்லாமல் இரண்டு வகுப்புகளுக்கும் இடையே தடுப்புச் சுவர் எதுவும் கிடையாது.

எனவே பால்வாடியில் எங்களைத் தூங்க வைக்கும்போதே மெல்லக் கிளம்பி ஒன்றாம் வகுப்பு மாணவர்களோடு உட்கார்ந்து கொள்வேன். அங்கு என்ன நடக்கிறது என்று புரியாது என்பதால் ஒரு ஆர்வம். கிளர்ச்சி. சில நேரம் ஒண்ணாப்பு ஆசிரியர் எங்களைக் கண்டுபிடித்துக் களையெடுத்துவிடுவார். 'டேய், நீ பால்வாடியில்ல? அங்க போ!' என்று துரத்திவிடுவார்.

சாலைப்புதூர் பள்ளியில் ஐஸ் விற்பனை படுஜோராக நடக்கும். சாதா ஐஸ், பால் ஐஸ், சேமியா ஐஸ், ஜவ்வரிசி ஐஸ் என்று பல வகைகள் உண்டு. சாதா ஐஸ் விலை 5 பைசா. இதுதான் ஏழைகளின் ஐஸ். பால் ஐஸ் 15 பைசா. சேமியா ஐஸ் 25 பைசா. ஜவ்வரிசி ஐஸ¨ம் அதே விலைதான் என்று நினைக்கிறேன்.

இதில் நாங்கள் ஒரு புதுச்சுவையைக் கண்டுபிடித்தோம். எங்கள் பள்ளியில் சிறிய கமலா ஆரஞ்சுகள் விற்பனையாகும். அதுவும் 5 பைசா, 10 பைசா விலையில்தான் இருக்கும். அதனை வாங்கி இரண்டாக அறுத்து வைத்துக் கொள்வோம். தலையை வானத்தை நோக்கி வைத்துக்கொள்வோம். ஐஸை வாய்க்குள் நுழைத்துக்கொள்வோம். அதன்பிறகு அறுத்து வைத்திருக்கும் ஆரஞ்சுப் பழ மூடியை எடுத்து ஐஸ் மீது பிழிவோம். சுவையான ஆரஞ்சுப் பழச்சாறு வாய்க்குள் செல்லும். எப்படி யோசனை?!

இதுதவிர இலந்தைப் பழ வடை, இலந்தைப் பொடி ஆகியவை வித்தியாசமான சுவைகளில் விற்கப்படும். அதில் சிலருக்கு ஆர்வமுண்டு. 'சுத்தற முட்டாய்' என்று ஒன்று விற்கும். சுற்றுகிற மிட்டாயாம்!. 10 பைசா வடிவில் அந்த மிட்டாய் இருக்கும். அதில் மேலே ஒன்றும் கீழே ஒன்றுமாய் இரண்டு துளைகள் இடப்பட்டிருக்கும். துளைகளின் வழியாக நூல் ஒன்று செல்லும். நூலுக்கு முடிச்சுப் போட்டிருப்பார்கள்.
நூலின் இரு முனைகளைக் கைவிரலில் கோர்த்துக்கொண்டு சுற்றினால் நடுவில் உள்ள மிட்டாய் கிர் கிர் என்று சுற்றும். சத்தமும் பிரமாதமாகக் கேட்கும்.
இதனை இயக்கிக்கொண்டே போய் பெண் பிள்ளைகளின் முடியைக் கத்தரித்துவிடும் குறும்புக்கார மாணவர்களையும் அன்றைய பள்ளிகளில் பார்க்கலாம். முந்தைய பதிவில் நான் சொல்லியிருந்ததால் உங்களுக்கு எள் மிட்டாய் எனப்படும் கடுக்கு மிட்டாய் பரிச்சயமாகியிருக்கும். குருவி, பேருந்து, யானை போன்ற வடிவங்களில் பிஸ்கெட்களும் அன்றைய நாட்களில் கிடைக்கும். அவற்றைத் தவிட்டு ரொட்டி என்றும் குருவி ரொட்டி என்றும் சொல்வோம்.

சீரகத்தின் மேல் இனிப்பு தடவி விற்பனை செய்யப்படும் சீரக மிட்டாய் அன்றிலிருந்து இன்றுவரை பள்ளிக் கூடங்களில் விற்கப்படுகிறது. இவையெல்லாம் செயற்கைத்தின்பண்டங்கள். அடுத்த பதிவில் இயற்கைத் தின்பண்டங்கள் குறித்துப் பார்க்கலாம்.

காக்கா கடி

கிராமப்புறங்களில் உள்ள அரசுப்பள்ளிகளில் படித்த அனைவருக்கும் காக்கா கடி என்ற சொல் மிகவும் பரிச்சயமானதாகவே இருக்கும். காக்கா கடி என்பது காகம் வந்து கடிப்பதல்ல. காகத்தைப் போலப் பட்டும் படாமலும் கடிப்பதாகும். பள்ளிச்சிறுவர்களில் யாரேனும் ஒருவரிடம் ஒரு உணவுப்பொருள் இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அந்த மாணவன் அல்லது மாணவியின் நண்பனோ தோழியோ அருகில் உட்கார்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது கொடுக்காமல் உண்ண மனசு வராது. முழுவதுமாகக் கொடுக்கவும் மனசு வராது. எனவேதான் இந்த காக்கா கடி என்ற தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவார்கள்.

பொதுவாக மிட்டாய், கடலைமிட்டாய், நெல்லிக்காய், கடுக்கு மிட்டாய் (எள் மிட்டாய் அது. கடிக்கும்போது கடுக் என்று சத்தம் வருவதால் அது 'கடுக்'கு மிட்டாய் ஆனது. கடிப்பதற்கும் கடினமாகத்தான் இருக்கும்.) போன்றவைதான் காக்கா கடிக்கு ஆளாகும். தனது உணவுப் பண்டத்தைப் பகிர்ந்து தர விரும்பும் உடைமைதாரர், அதனை தனது சட்டை அல்லது பாவாடையின் ஒரு முனையில் வைத்து அப்பண்டத்தை துணியால் சுற்றி மூடிவிடுவார். அதன்பிறகு லாவகமாக அந்த துணியுடன் இணைந்த உணவுப்பண்டத்தை மெலிதாகக் கடித்து விடுவார். உடனே அது நான்கைந்து துண்டுகளாக உடைந்து விடும். அதன்பிறகு துணியைப் பிரித்து துகள்களைப் பங்கிட்டு நண்பருக்கு அளிப்பார். சிறு சிறு துகள்களாக உடைந்திருக்கும் என்பதால் ஒன்றிரண்டு துகள்களைக் கூடுதலாகவே நண்பர்களுக்கு வழங்கி நல்ல பெயர் எடுத்துக் கொள்பவர்களும் உண்டு. (இதனைத்தான் இங்கிலீஷ்காரன் பிராண்ட் பொசிஷனிங் என்கிறான்.)

இப்படி தாராள மனதுக்காரன் என்ற பெயர் எடுத்தவனுக்கும் சோதனை வருவதுண்டு. லேகோ பின்ன ருசி என்று ஒரு சமஸ்கிருதப் பழமொழி உண்டு. உலகம் பலவிதம் என்பது அதன் பொருள். அதற்கேற்ற மாதிரி நமது நல்ல மனதுக்காரனின் நண்பர்களில் சிலர் தீயவர்களாக இருப்பார்கள். தங்களிடம் உள்ளதைத் தாங்களே தின்றுவிடும் கல்நெஞ்சக்காரர்கள் அவர்கள். அவர்களுக்கு மாணவ சமுதாயம் 'தான் தின்னி' (தானாகத் தின்பவராம்!) என்று பெயர் சூட்டி அவரை சமுதாயத்தின் முன் அவரை அம்பலப்படுத்தும். அந்த அவப்பெயரிலிருந்து தன் பெயரை மீட்டெப்பதற்காக அவரும் சிறு சிறு தானங்கள் செய்வதுண்டு.

தனக்கு வழங்கப்படும் 'கெட்டவன்' பட்டத்தைக் குறித்துக் கொஞ்சமும் கவலைப்படாதவனைப் பார்த்து பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்பும் நல்ல நண்பன் அப்பாவியாகக் கேட்பான் "ஏ....குடுப்பா! நான் உனக்கு அன்னிக்கு கடலை முட்டாய் குடுத்தேன்ல?!''.

அதற்கு கல்நெஞ்ச நண்பன் "போடா, பதிலுக்கு நானும் நெல்லிக்காய் குடுத்துட்டேன்ல!'' என்பான். உடனே நல்லவனுக்குக் கோபம் வந்து சாபமிடுவான். ஒரு கட்டத்தில் "நான் குடுத்த கடலை முட்டாயைக் கக்கு'' என்று சீறுவான். அதாவது வாந்தி எடுத்தாவது அதனைத் திரும்பத் தந்துவிட வேண்டுமாம். இந்த வசனங்கள் காலகாலமாய் பகிர்ந்துகொள்ளப்படுகின்றன. ஒருவன்கூட, ஒருத்தி கூட தான் உண்ட தின்பண்டத்தை மேற்கண்ட முறையில் திரும்பத் தர முடிந்ததில்லை.

காக்கா கடி விஷயத்தில் பெண் குழந்தைகள் ரொம்பவே தாராளமாக நடந்துகொள்வார்கள். அவர்களின் ஜியாமெட்ரி பாக்ஸ் (நாங்கள் ஜாமென்ட்ரி பாக்ஸ் என்று அழைப்போம்). அது ஒரு மந்திரப் பெட்டி மாதிரி. ஜியோமெட்ரி கருவிகள் இருக்கிறதோ இல்லையோ அதில் பாதி கடித்த நெல்லிக்காய் ஒன்று நிச்சயம் இருக்கும். அதில் கொஞ்சம் மையும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும். அதுகுறித்து யாருக்கும் கவலை இருந்ததில்லை.

காக்கா கடிக்கு பெரிய நெல்லிக்காய் மிகவும் வசதியான ஒன்று. எளிதாகக் கடித்துக் கொடுத்துவிடலாம். கடிக்கும்போதே சாறு வாய்க்குள் செல்லும். அது ஒரு போனஸ் மாதிரி. அதனை யாரும் கேள்வி கேட்பதில்லை. காக்கா கடி கடித்துத் தரும்போது அதில் கடித்தவரின் எச்சில் கட்டாயம் இருக்கும். அதுவும் ஒரு பொருட்டல்ல.

அடுத்த பதிவில் கிராமத்திற்கே உரிய சில இயற்கைத் தின்பண்டங்களைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

ஊ.ஒ.து.பள்ளி

கிராமங்களில் உள்ள அரசு தொடக்கப் பள்ளிகளில் படித்தவர்களுக்கு என்று சில தனித்துவமான அனுபவங்கள் உண்டு. நானும் திண்டுக்கல் மாவட்டம் ஒட்டன்சத்திரம் வட்டத்தில் உள்ள காளாஞ்சிபட்டி என்ற கிராமத்திலும் சாலைப்புதூர் என்ற கிராமத்திலும் உள்ள அரசுப் பள்ளிகளில் படித்திருக்கிறேன். சென்னையில் தற்போது படித்துவரும் குழந்தைகளைக் கேட்டால் 'நான் பத்மா சேஷாத்ரியில் படிக்கிறேன்' என்றோ, 'டிஏவி&பள்ளியில் படிக்கிறேன்' என்றோ அல்லது கார்ப்பொரேஷன் பள்ளியில் படிக்கிறேன் என்றோ பதில் கூறுவார்கள். ஆனால் மாவட்டங்களில் உள்ள அரசுப்பள்ளி மாணவர்களைக் கேட்டால் அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் தெரியுமா?

"நான் ஊ.ஓ.து.பள்ளியில் படிக்கிறேன்" என்றோ ''ஊ.ஒ.தொ. பள்ளியில் படிக்கிறேன் " என்றோ கூறுவார்கள்.
ஊராட்சி ஒன்றிய துவக்கப் பள்ளி, ஊராட்சி ஒன்றிய ஆரம்பப்பள்ளி என்பது அதன் விளக்கம். இப்பள்ளிக்கூடங்களில் உள்ள மதிய உணவுத்திட்டத்தை ஊராட்சி ஒன்றிய நிர்வாகம் கவனிக்கிறது. இதற்காக சத்துணவு அமைப்பாளர் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டிருப்பார். அவருக்குக் கீழே சமையல் பணியாளர் இருப்பார். இதுதவிர பள்ளிக் கட்டிடம் கட்டுதல், பராமரிப்பு போன்றவற்றையும் ஊராட்சி ஒன்றிய அலுவலகம் (ஙிறீஷீநீளீ ஞிமீஸ்மீறீஷீஜீனீமீஸீt ளியீயீவீநீமீ) கவனித்துக்கொள்ளும். அதனால்தான் சாதாரண பள்ளிக் கூடம் ஊ.ஓ. பள்ளியாகிவிடுகிறது.

இப்பள்ளிகளில் கல்வி, சத்துணவு, பாடப்புத்தகங்கள் அனைத்தும் இலவசம். சட்டையோ அல்லது டிரவுசரோ கிழிந்த சிறுவர்கள், பாவாடை கொக்கி பிய்ந்து விழுந்துவிட்டதால் ஹ¨க் கொண்டு சரிசெய்த சிறுமிகளை இங்கு அதிகம் பார்க்கலாம். அதேபோல டிராயரின் பட்டன் உடைந்ததால் அரைஞாண் கயிற்றைக்கொண்டு சமாளிக்கும் சிங்கங்களையும் பார்க்கலாம்.
ஒன்றாம் வகுப்பு மற்றும் இரண்டாம் வகுப்புக் குழந்தைகள் இயல்பாகவே குழந்தைகளைப் போல நடந்துகொள்வார்கள். 3ம் வகுப்பிலிருந்துதான் அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய மனிதர் தோரணையே வரும். சிறிய குழந்தைகளோடு விளையாடத் தயங்குவார்கள்.

அதைவிட முக்கியமான விஷயம், 3ம் வகுப்பில்தான் குழந்தைகளுக்குப் பல் விழுந்து முளைக்கும். அதனால் எந்த ஒரு மூன்றாம் வகுப்பின் வகுப்பறைக்கு நீங்கள் சென்றாலும் அங்கு குறைந்தபட்சம் 10 ஓட்டைப் பல்லன்களையும், பல்லிகளையும் (?) பார்க்கலாம். பல் விழுவதே முக்கியமான ஒரு திருவிழா மாதிரிதான். பல் விழுவதற்கு கொஞ்ச நேரம்வரை அது அப்படியும் இப்படியுமாக ஆடிக்கொண்டிருக்கும். அங்கு முகம்பார்க்கும் கண்ணாடி இருக்காது என்பதால் டிபன் பாக்சின் உள்புறத்தைப் பயன்படுத்தி பல்லின் நடமாட்டத்தை அறிந்துகொள்வார்கள். பிடுங்கலாமா என்று கை பரபரக்கும். ஆனால் அதற்கு ஈறுகள் ஒத்துழைக்காது. சித்ரவதையாக இருக்கும்.

ஒரு வழியாகத் தானாகவே பல் விழுந்துவிடும். உடனடியாக அதனை கையில் எடுத்து வைத்துக்கொள்வார்கள் சிறுவர்கள். உடலிலிருந்து பிரிந்த பொருளாகிவிட்டதால் அந்த அந்நியப்பொருளைக் கைகளில் வைத்துக்கொண்டு ஞானப்பார்வை பார்ப்பதுண்டு. அதன்பின் விபரமறிந்த ஒரு நண்பன் அல்லது நண்பி ஓடிவந்து 'அச்சச்சோ, இப்படியே இதைக் கையில் வைத்திருக்கக்கூடாது. சாணியில் புதைத்து கூரையில் எறி " என்று அறிவுரை கூறுவார்கள். சாணிக்குத் திடீரென்று எங்கே போவது?

எதேச்சையாக ஏதாவது ஒரு எருமைமாடு பள்ளியைக் கடந்து செல்லும்போது சாணி போட்டுவிட்டால் ஓடிச்சென்று எடுத்து வருவார்கள். சாணியை உருட்டி அதற்குள் உடைந்த பல்லைப் புதைத்து கூரை எங்காவது இருக்கிறதா என்று பார்ப்பார்கள். அவர்களின் கெட்ட நேரத்திற்கு அங்கு கூரை வீடே இருக்காது. எப்படியோ ஒரு கூரைவீட்டைக் கண்டுபிடித்து அதன்மீது சாணி உருண்டையை எறிந்துவிடுவார்கள். அப்புறம் ஒரு கூத்து இருக்கிறது. உருட்டி எறிந்த சாணி உருண்டை உருண்டு திரும்பவும் தரையில் விழுந்துவிடும். அப்படி விழுவது மேற்படி பல் விழுந்தவருக்கு எதிரானது. இந்த சம்பவத்தால் அவருக்குப் பல் முளைக்காமல் போய்விடும் விபரீதம் நிகழ்ந்துவிடக்கூடும் என்று பலமாக நம்பப்படுகிறது. கீழே சாணி உருண்டை விழுந்துவிட்டால் அதனைத் திரும்பவும் உருட்டி கூரையில் எறிந்துவிடுவார்கள்.

விருதுநகரிலும் திருவண்ணாமலையிலும் மாணவர்கள் விழுந்த பல்லை மண்ணில் புதைத்து வைத்து விடுவார்களாம்.
பல் விழுந்த கொஞ்ச நாட்களுக்கு நம்மவருக்குப் பல் முளைக்காது. உடனே அவருடைய தாய்க்கு கவலை வந்துவிடும். உடனே பையனின் அல்லது பெண்ணின் தாய்மாமனை அழைத்துக் கொண்டு வருவார்கள். அவர், ஒரு நெல்மணியை எடுத்து அக்குழந்தையின் பல் ஈற்றில் (எகிறு என்பது கொச்சைத்தமிழ்) கீறி விடுவார். அப்புறம் பல் முளைக்கும்.

அரசுப்பள்ளிகளில் இப்போது நல்ல சத்துணவு கிடைக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். 1980களில் நிலைமை தலைகீழாக இருந்தது. சத்துணவு சோற்றுக்கே ஒரு தனி மணம். அதாகப்பட்டது கெட்ட வாடை. இருப்பினும் அது எங்களுக்கு கவர்ச்சிகரமாகவே தோன்றும். வரிசையில் நின்று அதனை வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். இதில் அமைப்பை (ஷிஹ்stமீனீ) மீறி குறுக்கே புகுந்து கலவரம் செய்பவர்களும் இருக்கவே செய்வார்கள். சோனிப்பையன்கள் அடி வாங்கிக்கொண்டு வழிவிட வேண்டியதுதான். நான் சோனிப் பையன்கள் சங்கத்தில் முக்கிய உறுப்பினர்.
சத்துணவு சாம்பார் மாதிரி ஒரு திரவத்தை என் வாழ்க்கையில் இதுவரை பார்த்ததில்லை. மஞ்சள் நிறம் மட்டுமே சாம்பார் என்பதற்கான அடையாளம். மற்றபடி அதில் ஒரு ஜீவனும் இருக்காது. எங்காபது கத்தரிக்காய் தோல் கிடைத்தால் அதனைப் பெறும் மாணவன் போன பிறவியில் புண்ணியம் செய்தவனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஒரு வழியாக உணவைப் பெற்றுக்கொண்ட பிறகு வட்ட வடிவமாக உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதே வழக்கம். யாகூ குரூப்ஸ் மற்றும் கூகிள் கம்யூனிட்டி போல இதுவும் ஒத்த கருத்துடையவர்களின் வட்டம்தான். ஒத்துவராதவர்களை வட்டத்திற்குள் சேர்க்க மாட்டார்கள்.

பள்ளி வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தால் அது நீண்டுகொண்டே போகும். அடுத்த பதிவில் இன்னும் பேசுவோம்!